forever_panich

Інфернальныя гузікі спажывалі гуму. Яны не маглі існаваць без яе.  Гума ёсць жыццё. Новая форма, звышэкзістэнцыя.  Новая, таму што звычайнае жыццё нельга расцягваць, а гумовае можна.
Спажыванне ішло марудна,але са смакам. Смакавалі кожную часцінку, кожны кавалачак.
Гума  была ня супраць. Зрэшты, гэта ж проста гума.
Як і гузікі - проста гузікі. Толькі што інфернальныя.
ну і што?
                                                   


                                                         

forever_panich

У дзяцінстве глючыла. Кажуць, што многіх дзетак глючыць. Быццам яны могуць бачыць іншы сусвет, ну ці проста падглядаць яго. Бацькі хваляваліся. Бо, ну уявіце, сядзіць дзіця, паказвае на сценку і распавядае аб тым, якія там прыгожыя і чарадзейскія дрэвы і істоты...
Але былі і непрыемныя малюнкі, тады пачынаў раўці і хаваўся.. куды-небудзь.
Мала што запомнілася... Аднак, памятаю, аднойчы раніцаю прачынаюсяі бачу ў вакенцы нешта падобна да бабці-ягі... Старая, з даўгім носам, клюкою, гарбатая.. Пачынаю раўці, пачынаю варушыць бабулю, якая яшчэ спіць і паказваю ў вакно, а відовішча і не думаю знікаць, а толькі ўсміхаецца.
Бабуля мая, канешне, нікога там не бачыць і як толкь кранае мяне каб супакоіць-відовішча адразу знікае. 
Потым яшчэ было вельмі прыгожае відовішча, якое бачыў у небе..словамі цяжка перадаць... Падобна да нейкага парталу, (як цяпер магу разумець) які гуляе ўсімі колерамі вясёлкі. Не мог адвесці вачэй і шкадаваў, калі яно знікла.
Яшчэ былі дзіўныя сны, дэ жа вю з якіх праектуецца на сённяшнія дні.
Усё так дзіўна!
Але больш не глючыць....